Sneeuw, gladheid, mensen gruwelen ervan. En ik? Ik word er blij van! Laat me jullie uitleggen waarom.
Door Angelique Lautenslager, Ervaringsdeskundige bij Cirkel is Rond
Door sneeuw vertraagt het leven. Door gladheid vertraagt de mens. Tuut tuut tuut, Truus de Mier is niet meer. Men pakt de auto niet meer om even snel boodschappen in te slaan, maar gaat lopend. Onderweg kom je de buren tegen, die kennis waar je altijd snel voorbijloopt in de Appie, want je hebt het druk. Doordat men vertraagt, gaat men weer rondkijken en zien we weer écht. Mensen begroeten elkaar en lachen breed naar je.
Ik had besloten vandaag toch maar thuis te werken en niet op huisbezoeken te gaan. Hoe lief ik mijn cliënten ook vind, ik vind mezelf ook lief. Waarom zou ik het gevaar opzoeken als het niet nodig is? Tikkend achter de laptop met de telefoon aan mijn oor, kijk ik regelmatig naar buiten en geniet van de witte wereld. Nu heb ik een hekel aan pc-zitten, dus ga tussendoor naar buiten om even sneeuw te schuiven. Dit heb ik iedere dag gedaan, perfecte workout! Om daarna weer fris aan de arbeid te gaan.
Ik werk niet voor niets in de zorg en toen ik een auto zag stranden in de sneeuw, liep ik er gelijk naartoe met mijn sneeuwschuiver. Gebroederlijk met mijn buurman die ook gelijk aankwam, hebben we de sneeuw bij de banden weggehaald en de auto weggeduwd. Te aandoenlijk hoe dankbaar deze mensen waren. Nog geen twee uur later was het weer prijs. Deze keer was het grof geschut: een grote DPD-bus, die begon te schuiven en geen kant meer op kwam. Dus ik weer in draf, gewapend met mijn beste maat, de schuiver, om weer mensen in nood te helpen. Hier kwamen vier mensen aan te pas om slippend de kont weer recht op de weg te krijgen. De pakketjesman vervolgde zijn weg en zwaaide dankbaar tot hij uit zicht was.
Kortom samengevat… sneeuw, gladheid, vorst, het verbindt mensen en daar word ik blij van! En dat ik daardoor later klaar was met mijn werk, dat neem ik voor lief. Want het is zo belangrijk om lief te zijn voor elkaar.
